چرا ایرانیان باستان دروغگو نبودند؟

چرا ایرانیان باستان دروغگو نبودند؟


آنچه از اخلاق و صفات و آداب و رسوم ایرانیان باستان می دانیم اغلب از منابع غربی است، تاریخ نگاران یونانی و رومی با اینکه چندان علاقه ای به ایران و ایرانی نداشته و از آنها تحت عنوان بربر یاد می کردند با این حال نمی توانستند منکر سجایای اخلاقی و صفات حمیده ایرانیان باشند. همه جا از گفتار ، کردار و پندار نیک سخن رفته است، همه جا از بیگانگی ایرانیان از دروغ صحبت می شود.

ایرانیان به اطفال خود از سن پنج سالگی تا بیست سالگی فقط سه چیز می آموختند : سواری و تیر اندازی و راستگوئی . دروغگویی را بدترین عیب می دانستند ، دروغگو به دوزخ یا سرای ناپاکان و دروغ پردازان می رفت و گویا دروغ معانی مختلفی داشته است.پس از آن قرض داری را زشت ترین معایب می دانستند زیرا معتقد بودند که مقروض مجبور است دروغ بگوید.

مغان و آموزگاران به کودکان خود می آموختند که دروغ نگویند، وام نستانند، بدکاری و ستمگری روا ندارند، میهن خود را دوست بدارند، وفادار و مردم دوست باشند، می خواره و شکمباره، گدامنش و هرزه داری و ژولیده و چرکین بار نیایند، به آنان یاد می دادند که آب دهان در کوچه نیفکنند، در رودها و آبها ادرار نکنند، در معابر چیزی نخورند، به اندازه بخورند و بنوشند و احترام پدر و مادر را نگه دارند و می گفتند ، هرگز هیچ پارسی پدر و مادر خود را نکشته است …

گزنفون، مورخ و فیلسوف یونانی در کتاب کوروش نامه نوشته: پارسیان اطفال خود را در دادگاه‌ها حاضر می کردند تا محاکمات را گوش کنند و با دادگستری آشنا شوند. می دانیم که ایرانیان به عدالت اهمیت بسیار می دادند و دولتمردان نسبت به قضات بسیار سختگیر و گاهی هم بی رحم بودند، نوشته اند که کمبوجیه شهریار هخامنشی و نخستین فاتح مصر، یکی از قضات را که رشوه گرفته بود محکوم به اعدام نمود، آنگاه فرمان داد تا پوست او را کنده و بر مسند قضاوت بگسترانند.

طبق نوشته هردوت  مورخ یونانی، ایرانیان روز تولدشان را بیش از هر روز دیگری محترم می داشتند و در این روز بیشتر از سایر روزها غذا طبخ می نمودند. آنها در کوچه و بازار چیز خوردن و پیش روی دیگران جویدن را سخت ناروا می دانستند .

خشونت‌ها و وحشی‌گری‌های برخی از اقوام بدوی، که در مواجهه با مردم بیگانه زبان ها بریده اند و چشم‌ها کنده و از سر بیگناهان منارها ساخته و یا از خون بی دست و پایان آسیاها جاری کرده‌اند، در ایرانیان نیست و آنچه هم دیده می شود عمدتا منشا غیر ایرانی دارد. بهترین دلیل این مدعا فتح بابل توسط کورش کبیر می باشد که به خدایان و باور و دین مردمان بابل احترام گذاشته و آنها را نابود نکرد.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

1 نظر

  1. محمدرضا قیاسی

    درودبرشما
    دعای کوروش بزرگ برای ملت سربلندایران
    خداونداین کشورراازدشمن،ازخشکسالی،ازدروغ محفوظ بدارد
    بعضادرمکان هائی مشاهده می کنیم که عنوان کرده اندکه دروغگوئی روزی انسان راکم می کندولی می بینیم که بزرگان به راحتی دروغ می گویندودرآمدوروزگارخوبی دارند،علت چیست؟

    پاسخ

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *